‘Wurgcontract’

Onlangs werd mij verzocht de volgende kwestie te beoordelen. Een jongedame, Chantal, was arbeidsongeschikt geraakt door whiplash-klachten na een verkeersongeval 4 jaar eerder. De aansprakelijke verzekeraar stelde zich niet erg coöperatief op en lag zowat op alle onderdelen dwars. En ook haar belangenbehartiger had niet veel moeite gedaan de behandeling van de zaak te bespoedigen. Sterker nog, door diens passieve houding moesten er nog veel zaken geregeld worden die al veel eerder geregeld hadden kunnen zijn. Door alle problemen als gevolg van het ongeval, ook financieel, was Chantal in een uitzichtloze situatie terechtgekomen. Ze wilde de behandeling overdragen aan een ander, maar moest dan volgens haar belangenbehartiger toch 15% van de schade als honorarium aan hem betalen. Hij beriep zich daarbij op de door klant indertijd gesloten overeenkomst. Daarin stond in bedekte termen en moeilijke juridische taal, dat de klant 15% van de schadevergoeding moet afdragen, zelfs als de zaak zou worden afgerond door een ander!

Afgezien van de vraag of dat juridisch kan, is het bepaald geen voorbeeld van een open en eerlijke wijze van afspraken maken c.q. zaken doen. Op het moment dat het slachtoffer zich wendt tot een belangenbehartiger, vertrouwt die erop dat de gemaakte afspraken helder en duidelijk zijn. Bovendien heeft het slachtoffer vaak niet de kennis om de juridische taal van een overeenkomst goed te beoordelen. De klant behoort dus volledig en eerlijk te worden voorgelicht over de inhoud van het contract, voordat het wordt gesloten. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar pakt in de praktijk vaak anders uit, zo ook voor Chantal. Nu zij geen vertrouwen meer had in haar belangenbehartiger heb ik haar geadviseerd de zaak over te dragen aan een ander. Die kan dan bovendien het wurgcontract van haar vorige belangenbehartiger aanpakken en zonodig voorleggen aan de rechter. Naar mijn idee zal die daar korte metten mee maken.