Dierenleed

Af en toe komt het voorbij in onze dossiers. Dieren die betrokken raken bij een ongeval en daarbij zelf gewond raken. Als een ander dan de eigenaar van dat dier verantwoordelijk is voor het ongeval rijst de vraag hoe het letsel van het dier dan moet worden afgewikkeld. Voer voor juristen. Vroeger werd een huisdier, juridisch gezien, als een zaak beschouwd. Een huisdier was dus vergelijkbaar met bijvoorbeeld een auto. Bij schade aan een auto komt het begrip ‘dagwaarde’ om de hoek kijken. En als de ‘reparatiekosten’ hoger zijn dan de dagwaarde spreken we van total loss.

Het wrak gaat naar een opkoper, de dagwaarde wordt uitgekeerd en je kunt op zoek naar een vergelijkbare auto van ongeveer dezelfde waarde. Stel uw bij een fokker voor 2.000,- gekochte rashond wordt statistisch gezien 10 jaar oud. Dan verliest de hond wiskundig gezien ieder jaar 200,- van zijn waarde. Een vijfjarige hond vertegenwoordigt dus een dagwaarde van 1.000,-. Als deze hond wordt aangereden en de rekening van de dierenarts is hoger dan 1.000,- dan wordt de hond als verloren beschouwd, krijgt hij een spuitje, volgt er vergoeding van 1.000,- en je kunt op zoek naar een vergelijkbare hond van ongeveer dezelfde waarde.

Of toch niet? Meestal werd het vaststellen van de dagwaarde van een huisdier overgelaten aan verzekeringsmaatschappijen. De hoogte van de dagwaarde werd dan bepaald door vraag en aanbod naar een gelijkwaardig dier. Het probleem is dan uiteraard dat de emotionele waarde die een dier heeft voor zijn baas niet zondermeer vergeleken kan worden met de dagwaarde van een auto. Een dier leeft en maakt, zo zullen eigenaren stellen, onderdeel uit van het gezin. Bovendien zijn de herstelkosten bij een dier al heel snel hoger dan de dagwaarde. En hoe bepaal je de dagwaarde van een gratis uit het asiel gehaalde zwerfhond? Er zijn tal van procedures bekend waarin zaken als bovenstaand aan de rechter werden voorgelegd door de eigenaar van een dier. Ook in de politiek is er steeds meer aandacht gekomen voor de positie van dieren in onze samenleving. Er is in 2011 een wet aangenomen die de meerwaarde van een huisdier onderkent.

Hierin wordt gesteld dat een dier niet zomaar gelijk kan worden gesteld met een zaak. Er moet gekeken worden naar ‘de intrinsieke waarde’ van een dier. Een dier is door de rol die het sociaal gezien vervult in een gezin niet zomaar te vervangen door een ander dier van dezelfde soort. Wanneer een eigenaar daarom na een ongeval beslist dat er alles aan gedaan moet worden om het dier te redden moeten de daarmee gemaakte verzorgingskosten vergoed worden voor zover deze redelijk zijn. Hierbij heeft de rechter een grote mate van beoordelingsvrijheid en mag hij alle omstandigheden meewegen. Ik zou me bijvoorbeeld kunnen voorstellen dat een rechter onderzoekt wat de eigenaar waarschijnlijk zou hebben gedaan wanneer er geen andere partij zou zijn geweest waarop de schade verhaald kon worden. Het wachten is op de eerste smartengeldclaim ten behoeve van een huisdier??