Absotief

Ongeveer een maand of drie na het tragische ongeval waarbij zijn vrouw was komen te overlijden, trof ik hem voor het eerst. Zijn rustige, evenwichtige uitstraling viel meteen op. Natuurlijk was hij emotioneel als hij vertelde hoe het een en ander gelopen was en natuurlijk wilde hij een adequate schadevergoeding. Hij had mij immers niet voor niets uitgenodigd. Echter anders dan veelal het geval is, betrok hij in zijn beleving ook de emoties van degene die hun aangereden had. Hij was ervan overtuigd dat die persoon dat niet opzettelijk had gedaan, en het voor hem toch ook een zware last moest zijn dit zijn verdere leven mee te dragen. In mijn taak de overlijdensschade in kaart te brengen en daarover te onderhandelen met verzekeraar, trad ik nogal resoluut op.

Bij een van die gesprekken was mijn cliënt ook aanwezig. Hij verstond uitstekend de kunst uiteen te zetten hoe zijn leven sedert het overlijden was veranderd. Door zijn vermogen te kunnen relativeren kwam hij zeer geloofwaardig over. Dit gecombineerd met mijn vrij absolute en rekentechnische benadering, leidde tot een resultaat waar cliënt tevreden mee was. Hij kon de financiële tekorten die op de loer lagen na het overlijden, nu tenminste opvangen. In het afrondende gesprek bij cliënt thuis, noemde hij onze samenwerking bevredigend en absotief: een samenvoeging van mijn absolute houding en zijn relativerende. Een perfecte beschrijving, bedacht door een onvergetelijk en aimabel mens.