Berusting

Een aantal jaren geleden kreeg ik een zaak in behandeling van een jonge man die ernstig letsel had opgelopen als gevolg van een bedrijfsongeval. Op het moment dat de zaak bij ons in behandeling kwam, was hij nog intensief aan het revalideren. Ik bezocht hem in het revalidatiecentrum, waarbij mij van begin af aan opviel dat hij zo goed leek om te gaan met zijn nieuwe situatie die gekenmerkt werd door ernstige beperkingen en een hoge mate van hulpafhankelijkheid. Ik zeg nadrukkelijk ‘leek’, omdat ik er nog rekening mee hield dat hij, na zich meer en meer bewust te worden van zijn ernstige situatie, nog wel eens een terugslag zou kunnen krijgen. Die terugslag is er evenwel nooit geweest. Cliënt wist zich op formidabele wijze te handhaven en kon goed omgaan met zijn beperkingen en de problemen waar hij tegenaan liep. Zelfs het feit dat hij nooit meer zou kunnen werken, pakte hij op met de mededeling: ‘Ach, als ik met deze ernstige beperkingen moest gaan werken, was het veel erger geweest.’ De schadevergoeding die hij uiteindelijk kreeg uitgekeerd, stelde hem in de gelegenheid op wat eenvoudigere wijze voorzieningen te realiseren en verder niets te kort te komen, maar ook dat zag hij,

naar mijn idee, relatief en in het juiste perspectief. Wat moet je immers met veel geld, als je het niet kunt besteden zoals je dat vroeger gewend was. Aan de andere kant, zonder geld was het allemaal nog veel lastiger. Ondanks zijn beperkingen kon cliënt nog met volle teugen genieten van het leven en van alle dingen die hij nog wel kon. De berusting in zijn situatie was groter dan de nimmer te realiseren wens om weer alles te kunnen doen zoals vroeger. De schadevergoeding was daarbij voor cliënt een hulpmiddel, geen doel. Het is knap als je ondanks ernstig letsel op die manier met je eigen leed kunt omgaan. Bij mijn laatste bezoek aan cliënt wist hij zijn levensfilosofie naar mijn idee op treffende wijze te verwoorden. Hij zei: ‘Mijn situatie is zoals die is, daar verandert geen mens meer iets aan. Mijn gezin en familie maken het alleszins de moeite waard om vol te houden. Ook zij lijden natuurlijk mee. Als ze maar geen medelijden met mij krijgen.’ Toen keerde hij zijn elektrische rolstoel en reed het opritje af.