De d of de t?

Wat een tijd waarin we terecht zijn gekomen. Hoe diametraal anders is het nu ten opzichte van mijn vorige column, nog maar 5 weken geleden. Toen was het Coronavirus er ook al, alleen zat het nog niet zo diep in ons dagelijkse leven. Het leek ver weg en zou ons wellicht niet of maar in mindere mate treffen, dat was toen nog de hoopvolle gedachte. Hoe anders is het gelopen, en in wat voor tempo! De wereld zal er permanent door veranderen, het wordt niet meer zoals het ooit was. Dat bedoel ik niet louter negatief. Ik denk dat deze shit ons uiteindelijk iets zal leren, dat we er qua moraliteit mogelijk beter uit zullen komen, waarmee ik aan de ellende die sommigen onder ons is overkomen, zeker niet wil afdoen. In de huidige tijd zie je goed hoe verschillend we omgaan met deze onvoorziene en voor eenieder ingrijpende situatie.

Voor de een is het een kwestie van afwachten en proberen te blijven doen wat kan, voor de ander is het opeens een kwestie van niet opgeven of zelfs van overleven. De een kijkt om zich heen en vraagt zich af hoe hij anderen kan helpen, de ander is vooral bezig met zichzelf en vraagt zich af hoe hij deze crisis zonder al te grote kleerscheuren kan doorstaan. Met dergelijke eigenschappen en verschillen van de mens hebben we natuurlijk altijd te maken, doch in crisistijd zoals die waarin we nu leven, lijkt het alsof die eigenschappen worden uitvergroot. Solidair gedrag, gezamenlijk doen wat nodig is zoals alle toppers in de zorg doen, krijgt nu -en terecht- meer aandacht en waardering dan voor de crisis aan de orde was. Solitair optreden (kijk naar sommige Kamerleden) valt juist daardoor nu ook op én uit de toon. Het scheelt slechts één letter, maar het is een wereld van verschil.