De Ombudsman

Kort na de jaarwisseling bereikte mij het droevige bericht dat Stichting de Ombudsman binnenkort ophoudt te bestaan. Gebrek aan financiële middelen, met name door het dichtdraaien van de subsidiekraan door de overheid heeft tot dit besluit geleid. Doodzonde! Via hun Soresdienst ondersteunde de stichting jarenlang mensen die om welke reden dan ook nergens anders meer met hun juridische probleem terecht konden of daarvoor de financiële middelen niet (meer) hadden.

De illustere (inmiddels overleden) Jan Blom wist als geen ander hoe hij vastgelopen zaken nog vlot kon trekken en voor mensen toch nog iets kon betekenen. Met betrekking tot letselschadedossiers deed hij vaker een beroep op mij en samen zochten we dan naar passende oplossingen voor de vaak schrijnende gevallen waarmee hij bezig was. We hadden niet zo vaak contact met elkaar, maar onze band was des te intenser vanuit het wederzijdse goede gevoel.

In 2003 verraste de Stichting vriend en vijand met hun rapport over mistoestanden in letselschadezaken, zowel voor wat betreft de houding van verzekeraars ten opzichte van slachtoffers van letselschade, als ook van belangenbehartigers ten opzichte van hun eigen cliënten. Dit rapport was indertijd aanleiding voor mijn eerste boek? Het verhaal van letselschade? dat verscheen in 2004. Ook naderhand bleef de Stichting kritisch ten opzichte van ontwikkelingen in de letselschadepraktijk.

Begin 2011 verscheen hun rapport over De Gedragscode Behandeling Letselschade. Die in 2006 met veel tamtam ingevoerde code heeft volgens de Stichting vooral administratieve rompslomp met zich gebracht, maar heeft overigens weinig echte veranderingen gebracht laat staan verbeteringen ten gunste van slachtoffers in de dagelijkse praktijk.

Het is meer dan jammer dat zo’n oprecht werkende organisatie er binnenkort niet meer is. Want wie zijn er, behalve wij, dan nog kritisch ten opzichte van verzekeraars?