Geregeld...?

Eindelijk, het was zover. Het moment waarnaar mevrouw Janssen al een hele tijd had uitgekeken, was aangebroken. Na drie jaar onderhandelen en corresponderen met de door de verzekeraar aangestelde schaderegelaar, was haar schadezaak geregeld. Het voorstel, zoals dat in de eindonderhandelingen op tafel lag, was zowel voor mevrouw Janssen als voor de verzekeraar acceptabel. De verwachting was dan ook, dat de zaak spoedig afgerond kon worden. Wie schetst echter onze verbazing, toen de verzekeraar opeens een extra voorwaarde stelde. Voordat de regeling definitief werd, moest er nog een persoonlijk onderhoud plaatsvinden met mevrouw Janssen. Wij hadden een persoonlijk onderhoud al eerder voorgesteld. Toen vond de verzekeraar dit niet nodig en nu stelde hij dit nota bene als extra voorwaarde. Om een en ander niet in het nadeel van mevrouw Janssen te laten uitpakken, stemden wij toch maar in.

Tenminste, als het overeengekomen akkoord tijdens het onderhoud getekend en aan mevrouw Janssen overhandigd zou worden. Dat wilde de verzekeraar echter niet toezeggen, waardoor het hele akkoord weer op losse schroeven kwam te staan. Uiteindelijk moesten we dus alsnog de weg naar de rechter bewandelen. Na een procedure van anderhalf jaar stelde de rechter ons volledig in het gelijk. De verzekeraar had zich onredelijk en onbillijk opgesteld. Hij had op het moment, dat feitelijk een akkoord bereikt was de zaak moeten afhandelen en de schadevergoeding moeten betalen. De rechter oordeelde, dat de verzekeraar het overeengekomen bedrag alsnog moest betalen, vermeerderd met de wettelijke rente. Zo zie je maar. Zelfs als je denkt, dat de zaak rond is en spoedig wordt afgerond, kan het gebeuren dat een verzekeraar probeert toch nog met onredelijke voorwaarden en argumenten onder zijn verplichtingen uit te komen.