Graffiti

Het College van B&W was het zat. Er moest een einde komen aan het illegaal spuiten van graffiti. In de hoop het probleem te beteugelen werd de Algemene Plaatselijke Verordening gewijzigd. Voortaan werd op een aantal door de Gemeente aan te wijzen plaatsen, waaronder een fietstunnelbuis, het aanbrengen van graffiti toegestaan. Enige tijd later kwam Robin, op zijn fiets van het werk. Het schemerde al. Het fietspad liep een beetje omlaag de tunnelbuis in dus hij had een behoorlijke vaart. Plotseling stapte een graffitiartiest, zonder te kijken achteruit van de stoep het fietspad op. Een botsing was met geen mogelijkheid meer te vermijden. Robin liep bij de val ernstig hoofdletsel op. De kunstenaar bleek niet te beschikken over een aansprakelijkheidsverzekering en leek zelf ook weinig kans op verhaal van de schade te bieden.

Daarom werd besloten om de Gemeente aansprakelijk te stellen voor de schade. Zij had immers door de fietstunnelbuis te benoemen tot officiële graffitiplaats een onveilige verkeerssituatie in het leven geroepen en laten voortbestaan. Daarmee voldeed de weg niet aan de eisen die fietsers daaraan in de gegeven omstandigheden mochten stellen. De Gemeente wees de vordering af omdat er geen sprake was van een gebrek aan de weg zelf. De discussie ging vooral over de vraag in hoeverre de Gemeente had moeten verwachten dat de aanwijzing tot graffitiplek gevolgen zou hebben voor de verkeersveiligheid in de tunnel. Het gebruik van graffiti werd niet alleen toegestaan maar zelfs bevorderd ter voorkoming van overlast op andere plaatsen. Men kon dus verwachten dat er veel graffitispuiters en belangstellenden zouden worden aangetrokken.

Dat levert een extra groep voetgangers op met een ander gedrag dan de normale voetgangers die over de stoep naar de andere kant van de tunnel lopen. Het zijn immers mensen die langere tijd in de tunnelbuis blijven om hun werkstukken te maken, of andere werkstukken te bekijken. Ze drentelen wat heen en weer, al dan niet in groepjes. Bovendien valt het te verwachten dat men niet altijd op de stoep blijft, maar ook het fietspad oversteekt om het werk van een afstandje te bewonderen. Van de Gemeente mag dan verwacht worden dat men extra maatregelen treft, zoals het aanbrengen van een afscheiding tussen de stoep en het fietspad. De Gemeente vond de door hen getroffen maatregelen passend.

Ze hadden de graffitiplek opgenomen in de surveillanceroutes van de wijkagent, een prullenbak geplaatst voor lege spuitbussen en een extra lamp opgehangen. Bovendien stond er een bordje legale graffitiplek aan het begin van de tunnelbuis. Uiteindelijk vond de rechter de maatregelen onvoldoende. Wijkagenten en bordjes kunnen niets doen aan het gevaar van aanwezig publiek in de tunnel. Die aanwezigheid was immers juist de bedoeling van de aanwijsplek. Bovendien kan het risico dat een voetganger plotseling het fietspad opstapt er niet mee worden uitgesloten. Een prullenbak helpt tegen rondzwervende verfblikken maar niet tegen rondzwervende mensen! De conclusie van de rechter was helder: De Gemeente had meer moeten doen in het kader van de verkeersveiligheid en diende de schade van Robin te vergoeden.