Hufterig

In de vele aansprakelijkheidskwesties die ik voorbij zie komen, verbaas ik me erover wanneer mensen hun eigen fouten of tekortkomingen persé niet willen toegeven. Mensen maken onbewust verkeerde inschattingen en veroorzaken daardoor een ongeval. Artsen beoordelen een aandoening verkeerd waardoor de patiënt er slechter aan toe raakt of zelfs overlijdt. Werkgevers hebben onvoldoende oog voor de werkomstandigheden in hun bedrijf, waardoor ongevallen gebeuren en mensen ernstig gekwetst raken. Gemeentes verzaken hun plicht bij onderhoud van wegen en stoepen, waardoor mensen letsel oplopen. Dat gebeurt ?meestal- niet met opzet of doelbewust. Je zou dan verwachten dat gereageerd zou worden in de zin van: ‘sorry, dat was niet de bedoeling’ of ‘dat had niet mogen gebeuren’, maar niet een ontkenning van de feiten of zelfs ?t ophangen van een heel ander verhaal dan werkelijk is gebeurd.

Dat verbaast te meer omdat de meesten onder ons voor dit soort ?onoverkomelijkheden? verzekerd zijn. De schade hoeft dus niet zelf te worden betaald, dat doet de verzekeraar. Maar toch? kennelijk is het bijna normaal dat wanneer mensen op hun fouten worden aangesproken, de hakken in het zand worden gezet en vooral wordt gewezen op alle omstandigheden waaraan zij niets konden doen of zelfs wordt gesuggereerd dat het slachtoffer zelf de oorzaak was van alles. Ik begrijp daar niet veel van. Tuurlijk is het niet leuk als je op je gedrag wordt aangesproken, maar voor het slachtoffer is het nog veel erger! Misschien heeft het te maken met de toenemende ?ik-cultuur? waarbij slechts het eigen belang centraal staat en eigen verantwoordelijkheid wordt ontkend. Of heet dat gewoon ?hufterigheid??