KMA, 't einde ?

Het was een zaterdagochtend toen mijn vader me belde en de brief voorlas waarin stond dat ik was toegelaten tot de Koninklijke Militaire Academie in Breda. Apetrots vertelde ik het mijn collega?s bij slagerij Schürmann waar ik op dat moment als poetser werkte: ik werd cadet Van Dort! Op 17 augustus 1981 was het zover: ik vertrok naar Breda en zou pas na 6 weken weer terugkeren. Toen ik terugkwam had ik last van mijn knie, het leek onschuldig. Na een weekend thuis te zijn geweest ging ik weer terug, de ontgroening zou starten en twee weken duren. Tijdens de eerste dagen van de ontgroening liep ik nog steeds een beetje mankend en werd daarop aangesproken door een ouderejaars. Niet uit bezorgdheid, maar minachtend, bijna spottend; ik stelde me aan, had niks, wilde gewoon niet ontgroend worden!

Uiteraard wilde ik geen buitenbeentje zijn, ik wilde maar een ding: met die opleiding starten en daartoe moest ik nou eenmaal door die ontgroening heen. De intimidatie ging veel verder, zodanig dat ik er blijvend letsel aan overhield en uiteindelijk de KMA vaarwel moest zeggen. Dat was bijna 30 jaar geleden. Recente ontwikkelingen hebben echter laten zien dat er weinig veranderd is. Recent heeft de minister van Defensie zelfs laten weten dat de KMA wellicht wordt opgeheven in verband met vergelijkbaar intern wangedrag. Of dat de oplossing is, weet ik niet. In ieder geval niet voor degenen die door deze gang van zaken gedupeerd zijn geraakt of bijvoorbeeld psychisch letsel hebben opgelopen. Voor hun is er slechts de weg via het aansprakelijkheidsrecht te proberen tot verhaal van hun schade te komen. Uit ervaring weet ik dat dit een lange weg is. Het geeft echter meer voldoening dan afwachten of niets doen!