Knuffelen

Sinds enige tijd profileren verzekeraars zich als partij die begaan is met het lot van slachtoffers van letsel. Ze organiseren meetings om te laten zien hoezeer ze zich in het lot van het slachtoffer verdiepen, tot welke maatregelen ze bereid zijn om het leed te verzachten en hoe hun houding ten opzichte van slachtoffers is verbeterd. Het valt me dan op hoe verzekeraars in staat zijn sommige belangenbehartigers voor zich te winnen en in te pakken. De knuffelboom waar ze samen omheen gaan staan, ontbreekt nog net! De realiteit is zo anders. Daarin zie ik verzekeraars die, zij het in vriendelijke toon en begrijpelijke bewoordingen, het slachtoffer ontmoedigen door moeilijk te doen over alles wat wordt voorgesteld, geclaimd of gevraagd. Ook het kostenaspect speelt daarin een nadrukkelijke rol. Verzekeraars zijn prima in staat via de nota van de belangenbehartiger te proberen hun ideeën over de schaderegeling door te drijven.

Door die nota niet of slechts gedeeltelijk te betalen, wordt druk uitgeoefend. Maar bijvoorbeeld ook door nota’s juist snel en eerder te betalen dan een voorschot voor het slachtoffer, kunnen ze invloed uitoefenen. Immers, wiens brood men eet, wiens taal men spreekt! Dat is geen goede ontwikkeling. Onafhankelijkheid en duidelijkheid zijn een groot goed! Dat geldt voor beide kanten van de onderhandelingstafel. Als je empathie wil tonen, wees dan ook oprecht. Zeg welk belang je (echt) dient en waar je voor staat. Of in termen van Fortuyn: Zeg wat je denkt en doe wat je zegt! Dat geeft duidelijkheid en voorkomt verkeerde indrukken en verwachtingen. Want duidelijkheid in een levensfase die door een letsel wordt gekenmerkt door onzekerheid over het herstel, de blijvende beperkingen en de toekomst, is de beste basis voor een goede en oprechte onderlinge verstandhouding. Knuffelen past daar niet in, dat doe je met familie en échte vrienden.