Schuifkaas

Een tijdje terug kwam ik in gesprek met een vrouw die in 2001 na een zware aanrijding bekkenletsel had opgelopen en, zo bleek een tijdje later, ook mild hersenletsel. De aansprakelijkheid voor de aanrijding was geen punt van discussie geweest en haar belangen werden behartigd door een gerenommeerd kantoor. Wat echter frappeerde was dat haar zaak nog steeds liep, op dat moment 10 jaar na de aanrijding. Ze wist ook niet hoe dat kwam, alleen dat ze inmiddels toe was aan de zesde medewerker van het kantoor dat haar zaak deed. Ze verzocht mij er eens naar te kijken. Wat bleek, er was inhoudelijk niet veel gedaan. De eerste behandelaar was weggegaan, de tweede werd zwanger, de derde werd ontslagen en zo ging het dossier het hele kantoor rond, zonder dat er inhoudelijk iets gebeurde. Er was discussie ontstaan met de verzekeraar over de vraag of het hersenletsel  wel een ongevalsgevolg was.

Die discussie was niet opgelost evenmin als er tijd was gestoken in de schadevaststelling. Zelfs de verzekeraar had zich al meerdere malen beklaagd over de trage gang van zaken, die bovendien niet te rijmen was met de hoge declaraties die door het kantoor regelmatig werden ingediend. Nadat ik het dossier had overgenomen, ben ik er nog ongeveer anderhalf jaar mee bezig geweest voordat een bevredigende afwikkeling tot stand kon worden gebracht. Dat kwam vooral doordat nog allerlei zaken moesten worden bekeken en uitgezocht, hetgeen eigenlijk veel eerder had kunnen gebeuren. Van cliënte kreeg ik een bijzonder bedankje: een stuk kaas. Op haar kaart stond: heel veel dank, bij jou was mijn dossier geen schuifkaas die niemand wilde.  Ik hoop dat jij net zo veel genoegen beleefd aan deze kaas, als ik beleef aan hetgeen jij na zo’n lange tijd hebt gerealiseerd!