Stel...?!

Die vraag stellen cliënten zich vaak: stel ik was vijf minuten later van huis gegaan, of stel ik was toch naar die andere dokter gegaan voor advies, of stel ik had net even langer met mijn collega staan praten en was dan pas. Onbeantwoorde vraag is steeds: was het dan anders gelopen? Had je dan die fatale aanrijding niet gehad, was die medische ingreep dan beter gegaan, was je dan niet je arm kwijt geraakt bij dat bedrijfsongeval? Vragen die onbeantwoord blijven omdat de realiteit van de dag ze heeft ingehaald. Helaas was je niet vijf minuten later vertrokken en helaas was je kennelijk toch bij de verkeerde arts op het verkeerde moment. Of heeft het zo moeten zijn? Dat laatste zullen weinig cliënten denken als ze door toedoen van iemand anders in dikke ellende terecht zijn gekomen. Door een ongeval of een medische fout, of doordat de hond van de buren je kind heeft aangevallen.

Dan speelt het gevoel van onrecht, van wraak of het zoeken naar genoegdoening en compensatie een grotere rol dan het berusten in datgene dat je is overkomen. Dat laatste dacht ik toen ik recent met onze band Cest Ca in Maastricht stond te spelen en we een geweldige avond beleefden. Eerder heb ik u weleens verteld over mijn Tarzansprong in zee waarbij ik mijn rug lelijk blesseerde. Ik ervaar daar nog steeds de nare gevolgen van. Ook bij het spelen met Cest Ca. De sousaphone is nou niet het meest handige instrument als je rugklachten hebt. Maar ja.. Muziek maken is zo leuk en inspirerend, dat ik dat er toch niet voor wil opgeven. Anderen zeggen dan weleens: stel je was niet van 11 meter in zee gesprongen. Klopt helemaal, maar het is niet anders. En dat geldt ook als een ander je letsel heeft toegebracht, dat is onomkeerbaar. Het scheelt dan wel als die ander nog iets van zich laat horen. Een kaartje met sorry of beterschap zegt dan zoveel. Meer dan: stel…?!