Tijdloos

Als ik deze column schrijf, zit ik nog lekker na te genieten van de mooie zomer die 2019 ons heeft gebracht. Er leek geen einde aan te komen, het ene na het andere hitterecord werd gebroken en sommige dagen waanden we ons eerder in Zuid-Europa dan in Nederland. Ik heb genoten ook al was het soms erg heet. En zoals zo vaak in het leven, kijk je erop terug en constateer je dat die zomer voorbij is gevlogen. Het is alweer september, het najaar lonkt en de winter lijkt nog ver weg. Maar als het straks Kerst is of Nieuwjaar, zult u opnieuw vaststellen dat de tijd vliegt. Dat is echter niet altijd zo. Er zijn gebeurtenissen in het leven waarbij de tijd vooruit lijkt te kruipen en je het liefst de klok vooruit zou willen draaien. Dat kunnen momenten zijn van verveling of sleur, maar ook van sterk verlangen naar iets wat nog komen gaat. Er zijn ook momenten waarbij je de klok het liefst zou willen stilzetten of zelfs terug draaien.

Op momenten van plezier maar bijvoorbeeld ook op die van afscheid. Dan wil je graag die extra dag, dat extra uur, die extra minuut om dat ene te behouden. En op momenten van tegenslag zou je willen dat het mogelijk was geweest de klok even stil te zetten en verder te leven alsof het niet is gebeurd, zoals veel slachtoffers van letselschade zich vaak wensen. Maar zoals we weten tikt de klok door en houdt de tijd geen rekening met individuele wensen. De klok geeft de tijd weer en is ook symbolisch voor het leven dat verder gaat en ondanks tegenslag ook nieuwe kansen kan bieden. In onze benadering van cliënten en hetgeen hun is overkomen, geven we daar evenzeer aandacht aan. De klok die binnenkort de gevel van ons kantoorpand zal sieren, is symbolisch hiervoor. Maar ze zal vooral op passende wijze gewoon de tijd weergeven, hoe tijdloos die ook is.