Typisch Hans

Benieuwd naar hoe het met onze cliënten gaat nadat een dossier van hun is afgerond, nemen we met oud-cliënten nog wel eens contact op of gaan we er langs wanneer we een keer in de buurt zijn. Zo bezocht ik onlangs mijn oud-cliënt Hans van wie ik de schade geregeld had ongeveer anderhalf jaar geleden. Indertijd had hij een incomplete dwarslaesie opgelopen na een bedrijfsongeval. Hij was op dat moment 38 jaar oud en vader van 3 jonge kinderen. Zijn ernstige letsel leidde tot volledige arbeidsongeschiktheid als onderhoudsmonteur. Door zijn opgewektheid en motivatie weer aan de slag te kunnen gaan, kon hij re-integreren binnen zijn eigen werkkring en deeltijds aan de slag als logistiek planner, een bureaufunctie. Toen ik hem bezocht was hij net terug van zijn werk. Gedurende de periode dat ik zijn belangen behartigde, viel Hans op door zijn enorme drive om vooral te laten zien wat hij (wel) nog kon, waardoor hij soms de harde realiteit van zijn beperkingen onderschatte.

En daarin bleek hij nog niets te zijn veranderd. Hij vertelde dat hij op zijn werk een collega had geprobeerd te helpen toen die een onderhoudsklus niet af kreeg. Door zijn sterk verminderde gevoel in zijn linker been, had hij niet in de gaten gehad dat op enig moment een hete soldeerbout een brandwond in zijn bovenbeen veroorzaakte. Pas toen hij de geur rook van verbrand vlees, zag hij wat er aan de hand was. Gelukkig viel het achteraf nog mee, maar het was wel weer typisch Hans.

Uiteraard was ik benieuwd of de enige tijd terug gerealiseerde schaderegeling hem had gebracht wat hij ervan verwachtte. Hans vertelde dat, afgezien van het financiële plaatje, de afronding van zijn dossier hem rust en bevrediging had gegeven. Door de financiële vergoeding kon hij ook weer dingen ondernemen met zijn gezin, die hij anders niet (meer) had kunnen doen. En ook dat ?voelde goed?. Toen ik weg ging stak hij net de BBQ aan. ?Maak je niet ongerust? zei hij, ?ik ga er niet te kort met mijn been op zitten!? Typisch Hans!