De loszittende leuning

Enige tijd geleden ontmoette ik op een feestje Carla. Een vriendelijke dame op gevorderde leeftijd. Ze had haar arm in het gips en vertelde me over het stomme ongeluk dat ze een week eerder had meegemaakt. Ze was met een stapel wasgoed in haar linkerhand en met haar rechterhand op de leuning de trap in haar huis afgelopen. Ze was even vergeten dat haar man Jack gezegd had dat de leuning een beetje los zat en dat hij daar nog even naar wilde kijken. Halverwege trok ze de leuning per ongeluk uit de muur en viel ze de overige 6 treden naar beneden. Ze kwam ongelukkig terecht op de stenen vloer in de hal. Hierbij had ze haar pols gebroken.

Erg vervelend allemaal. Ze kon 8 weken haar huishouden niet doen, maakte hoge medische kosten die niet allemaal gedekt werden door haar ziektekostenverzekering en erger nog haar grote hobby pianospelen kon ze even vergeten. Ik vroeg haar of ze een aansprakelijkheidsverzekering voor particulieren (AVP) hadden afgesloten. Dat bleek het geval. Maar daar konden ze toch niets mee? Het was toch haar eigen trap? Dat was natuurlijk zo maar ik zag toch mogelijkheden om haar schade voor een deel te verhalen op de eigen verzekeraar. Dat kwam door een baanbrekende uitspraak die onze Hoge Raad twee jaar geleden heeft gedaan in het zogenaamde hangmat-arrest.

Wat was het geval? Een vrouw lag in haar achtertuin lekker in een hangmat te lezen die ze zelf aan één kant had vastgemaakt aan een pilaar. Op een kwaad moment bezweek de pilaar en kwam de vrouw ten val. Hierbij liep zij ernstig letsel op. Haar advocaat had de echtgenoot aansprakelijk gesteld. De pilaar behoorde tot de opstal en die was duidelijk gebrekkig. Dan is de bezitter van de opstal aansprakelijk voor de daardoor veroorzaakte letselschade. De Rechtbank wees de vordering toe voor 50% omdat mevrouw zelf als (mede)bezitter voor de andere helft aansprakelijk was. De verzekeraar was het hier mee principieel oneens vroeg “sprongcassatie” aan. Dat wil zeggen dat hoger beroep werd overgeslagen.  Er wordt dan direct aan de hoogste rechter gevraagd of de Rechtbank de wet juist had uitgelegd. De Hoge Raad vond van wel.

Daarmee heeft de Hoge Raad een belangrijke uitspraak gedaan die deuren open zet voor claims tussen partners die voorheen gesloten bleven. In ieder geval kon ook Carla van deze mogelijkheid gebruik maken om 50% van haar schade te claimen bij haar eigen aansprakelijkheidsverzekeraar! Ze ontving dus ook een smartengeldvergoeding. En misschien gaat de reikwijdte van het hangmatarrest nog wel verder dan dat. Waarom zou een kind die door de eigen hond van het gezin wordt gebeten zijn schade dan ook niet kunnen claimen? Of de man die door de kapotte remmen in de gezinsauto betrokken raakt bij een eenzijdig ongeval? Claimcultuur zegt u? Tja, je zult maar voor zeer hoge kosten komen te staan. Duidelijk is in ieder geval dat deze uitspraak voor verzekeraars verstrekkende gevolgen zal hebben. Rekent u dus maar vast op een hogere premie voor uw AVP!