Pas geleden ging ’s morgens al vroeg de telefoon. Op weg naar school was onze zoon met de fiets gevallen en had waarschijnlijk iets gebroken in zijn pols. Een fietser die achter hem reed, had gezien hoe hij door de gladheid die ochtend in een bocht was uitgegleden en ongelukkig ten val was gekomen. De mobiele communicatie deed zijn werk en zowel de ambulance als wij werden gebeld. Gelukkig viel het achteraf allemaal mee en kon onze zoon dezelfde dag nog weer naar school, zij het met zijn arm in het gips. Kort daarna bezocht ik een familie waarbij het allemaal minder goed was afgelopen. Hun dochter van bijna 15 jaar was ook met de fiets op weg naar school. Het was slecht weer en door sneeuw glad. Bij het oversteken van een drukke weg keek zij niet goed uit en werd geschept door een vrachtauto. Zij liep ernstig hersenletsel op en herstelde maar langzaam. Op moment dat ik haar en haar ouders thuis bezoek, bijna drie jaren later, zijn de gevolgen van het ongeval nog steeds onmiskenbaar aanwezig.

De school afmaken waar zij mee bezig was, zat en zit er niet meer in. De vraag is zelfs of zij ooit nog tot werken in staat zal zijn. De verzekeraar van de vrachtauto weigerde aanvankelijk de aansprakelijkheid te erkennen. Hij vond dat mijn cliënte zó onverwacht de weg was overgestoken, dat de vrachtauto geen enkel verwijt kon worden gemaakt voor de aanrijding. Nadat echter was aangetoond dat de vrachtauto te hard had gereden en dus zijn rijgedrag in het geheel niet had aangepast aan de slechte weersomstandigheden, ging de verzekeraar schoorvoetend alsnog overstag. De volledige aansprakelijkheid kwam gelukkig vast te staan. Mijn cliënte zal uiteindelijk haar volledige schade dus vergoed krijgen. Dat weegt echter nimmer op tegen het onvoorstelbare leed dat het gehele gezin is aangedaan met die fatale aanrijding. Op weg terug naar huis realiseerde ik me (weer), dat wij ons gelukkig mogen prijzen dat ons zoiets ernstigs bespaard is gebleven.