Schadevergoeding en bijstand

De 55-jarige Hennie wordt op weg naar huis in haar auto zwaar aangereden door een andere auto. Aanvankelijk lijkt het door haar opgelopen letsel mee te vallen en beperkt te blijven tot wat hoofd- en nekpijn. Echter na drie weken doen zich bij Hennie meerdere TIA?s voor die, zo stelt de neuroloog vast, een indirect gevolg blijken te zijn van de aanrijding. Hennie herstelt gelukkig redelijk goed maar er zijn toch een aantal (lichte) blijvende klachten en beperkingen. Ten tijde van het ongeval leefde Hennie al jaren van een bijstandsuitkering. De aansprakelijke verzekeraar die in een eerder rechtstreeks contact met Hennie een schadevergoeding had aangeboden van ? 15.000,- kon door ons ervan worden overtuigd dat een vergoeding van ? 47.000,- méér recht deed aan de totale schade van Hennie. Onduidelijk was echter hoeveel Hennie daarvan mocht behouden. De vergoeding ging immers ruim over de grens van het zogenaamde “vrijgelaten vermogen” van ongeveer ? 5.000,- en dus moest met de gemeente worden overlegd over hun beleid met betrekking tot eventuele terugvordering of (tijdelijk) stop zetten van de uitkering.

Dat beleid is namelijk niet in elke gemeente hetzelfde. Deze gemeente vond het feit dat de vergoeding bedoeld was als smartengeld en ter compensatie van schade als gevolg van letsel, geen reden niet tot terugvordering over te gaan; geld was nu eenmaal geld, ook voor de gemeente! Het lukte wel de gemeente bereid te vinden niet alles boven het vrijgelaten deel terug te vorderen en de vordering te beperken tot ? 22.000,-. Het resterende bedrag kon door Hennie dan vrijelijk worden benut terwijl ze bovendien haar uitkering bleef behouden.

Voor Hennie was het desalniettemin erg zuur om van de voor haar gerealiseerde schadevergoeding, zo?n groot bedrag aan de gemeente te moeten afstaan. Het was echter onvermijdelijk gezien haar jarenlange beroep op de bijstand enerzijds en het beleid van de gemeente anderzijds.